บทสรุปของแม่และน้องชายที่ไล่ฉันออกจากบ้านเพื่อขายล้างหนี้พนันสิบล้านดอลลาร์ ก่อนต้องเผชิญกับความจริงที่พลิกชะตาสู่ความพินาศตลอดกาล!
“ลูกชายคืออนาคตของตระกูล ส่วนลูกสาวแต่งงานออกไปก็เป็นแค่คนอื่น”
นั่นคือประโยคที่ฉัน ‘นลิน’ ได้ยินจากปากของ ‘คุณหญิงพิมพา’ ผู้เป็นแม่แท้ๆ มาตั้งแต่จำความได้ ในสายตาของแม่ ‘นนท์’ น้องชายของฉันคือสายเลือดผู้สืบทอด คือทองคำล้ำค่าที่ต้องประคบประหงม ส่วนฉันเป็นเพียงคนรับใช้ที่ถูกคาดหวังให้ทำงานหาเงินมาจุนเจือครอบครัวเพียงเท่านั้น
หลังจากที่คุณพ่อเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน ภาระทุกอย่างในบ้านก็ตกเป็นของฉัน ฉันต้องทำงานหนักสายตัวแทบขาดเพื่อรักษาสถานะทางสังคมของครอบครัวเอาไว้ ในขณะที่นนท์เอาแต่ผลาญเงินไปกับการเที่ยวเตร่ ซื้อรถสปอร์ต และเล่นการพนัน โดยมีแม่คอยให้ท้ายและแอบเอาเงินเก็บของครอบครัวไปปรนเปรอเขาเสมอ
จนกระทั่งวันหนึ่ง พายุลูกใหญ่ที่ฉันคาดเอาไว้ก็พัดเข้ามาทำลายทุกสิ่ง นนท์วิ่งหน้าตื่นกลับมาที่บ้านด้วยสภาพสะบักสะบอม เขาร้องไห้ฟูมฟายและสารภาพกับแม่ว่า เขาแอบไปเล่นการพนันในกาสิโนใต้ดินที่มาเก๊า และไปกู้เงินจากมาเฟียมาเล่นจนเสียพนันหมดตัว… หนี้ทั้งหมดรวมดอกเบี้ยคือ 10 ล้านดอลลาร์สหรัฐ! (ราวๆ 350 ล้านบาท)
มาเฟียขู่ว่าหากไม่มีเงินมาคืนภายในสามวัน พวกมันจะตามมาเก็บชีวิตเขาทิ้งเสีย คุณหญิงพิมพากรีดร้องแทบสิ้นสติ เธอหันมามองฉันด้วยสายตาที่แข็งกร้าวและออกคำสั่งอย่างเลือดเย็น
“นลิน! แกต้องย้ายออกจากบ้านหลังนี้ไปซะ คืนนี้เลย! ฉันจะประกาศขายคฤหาสน์หลังนี้ให้คุณเฉิน เจ้าหนี้ของนนท์เพื่อล้างหนี้ทั้งหมด!”
ฉันมองหน้าแม่ด้วยความตกตะลึง “แม่คะ! แต่คฤหาสน์หลังนี้เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่พ่อทิ้งไว้ให้พวกเรานะคะ ถ้าขายไปแล้วเราจะไปอยู่ที่ไหน! แล้วหนี้ที่นนท์ก่อ ทำไมหนูต้องเป็นคนรับกรรมถูกไล่ออกจากบ้านด้วย!”
“ก็เพราะแกมันเป็นลูกสาวไงนลิน! แกมันไม่มีประโยชน์อะไรแล้ว! บ้านหลังนี้เป็นชื่อของฉัน ฉันมีสิทธิ์ขาดทุกอย่าง! นนท์คือคนที่จะสืบทอดตระกูล ฉันยอมให้เขาเป็นอะไรไปไม่ได้ ส่วนแก… จะไปตายที่ไหนก็ไป แค่เก็บเสื้อผ้าแล้วไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะให้ยามมาลากตัวแกออกไป!”
นนท์ที่ยืนอยู่ข้างๆ แสยะยิ้มเยาะเย้ย “ไปสิพี่นลิน พี่เก่งนักไม่ใช่เหรอ ไปหาผัวรวยๆ สักคนสิ จะได้มีที่ซุกหัวนอน บ้านหลังนี้มันของผม!”
ฉันมองดูแม่และน้องชายแท้ๆ ที่ผลักไสฉันอย่างหน้าไม่อาย น้ำตาที่ควรจะไหลกลับเหือดแห้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเย็นชาในหัวใจ ฉันไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ร้องขอความเมตตา ฉันเพียงแค่เดินขึ้นไปหยิบกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ หนึ่งใบ แล้วเดินออกจากประตูคฤหาสน์ไปท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก
ฉันหันกลับไปมองคฤหาสน์หลังงามนั้นเป็นครั้งสุดท้าย พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก… “แล้วพวกคุณจะต้องเสียใจ ที่กล้าทำกับฉันแบบนี้”
สามวันต่อมา ขบวนรถตู้สีดำสนิทของกลุ่มมาเฟียก็มาจอดเทียบที่หน้าคฤหาสน์ ‘คุณเฉิน’ เจ้าพ่อกาสิโนใต้ดินเดินลงมาจากรถพร้อมกับลูกน้องนับสิบคน คุณหญิงพิมพาและนนท์รีบวิ่งออกไปต้อนรับด้วยใบหน้าประจบประแจง
“คุณเฉินคะ นี่ค่ะ โฉนดคฤหาสน์หลังนี้ มูลค่าของมันมากกว่า 10 ล้านดอลลาร์แน่นอน ดิฉันขอยกให้คุณเพื่อล้างหนี้ทั้งหมดของลูกชายดิฉันนะคะ” คุณหญิงพิมพายื่นซองเอกสารให้ด้วยมือที่สั่นเทา
คุณเฉินรับซองเอกสารไปเปิดดู ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น เขาโยนโฉนดใบนั้นทิ้งลงบนพื้นดินอย่างไม่ไยดี!
“คุณผู้หญิง… คุณคิดจะหลอกใครกัน? โฉนดใบนี้มันก็แค่เศษกระดาษก๊อปปี้!” คุณเฉินตวาดลั่น
“ม… หมายความว่ายังไงคะ! นั่นโฉนดตัวจริงนะคะ ชื่อสลักหลังก็เป็นชื่อของดิฉัน!” คุณหญิงพิมพาหน้าซีดเผือด
“คุณคงลืมไปแล้วสินะ ว่าเมื่อสามปีก่อน คุณแอบเอาคฤหาสน์หลังนี้ไปจำนองกับธนาคารเพื่อเอาเงินมาหมุนให้ลูกชายคุณเล่นการพนัน จนธนาคารฟ้องร้องและยึดบ้านหลังนี้ไปแล้ว! คฤหาสน์หลังนี้ถูกขายทอดตลาด และมี ‘มหาเศรษฐีนิรนาม’ ซื้อขาดไปตั้งแต่สองปีที่แล้ว! พวกคุณมันก็แค่ผู้อาศัยที่เจ้าของตัวจริงเขาสมเพช ให้อยู่ฟรีๆ เท่านั้นแหละ!”
คำพูดของคุณเฉินเหมือนฟ้าผ่าลงกลางกระหม่อมของสองแม่ลูก นนท์เข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น “มะ… ไม่จริง… แล้วใคร… ใครคือเจ้าของบ้านตัวจริง!”
“ฉันเอง”
เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นหินอ่อน ค่อยๆ ก้าวผ่านกลุ่มบอดี้การ์ดชุดดำเข้ามาหาพวกเขา นลินในชุดสูทแบรนด์เนมสุดหรูดูทรงอำนาจและสง่างามผิดกับหญิงสาวที่ถูกไล่ออกจากบ้านเมื่อสามวันก่อนอย่างสิ้นเชิง เธอเดินเข้ามาพร้อมกับเลขาฯ และทนายความส่วนตัว
“นลิน! ก… แกมาทำอะไรที่นี่! แล้วเมื่อกี้แกพูดว่าอะไรนะ!” แม่เบิกตากว้างจนแทบถลน
ฉันปรายตามองผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยเรียกได้เต็มปากว่าแม่ “ก็หมายความว่า ฉันคือคนที่ประมูลซื้อคฤหาสน์หลังนี้มาจากธนาคารด้วยเงินสดที่ฉันหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองไงคะแม่ โฉนดตัวจริงที่เป็นชื่อของ ‘นลิน’ อยู่ในมือฉันมาตลอดสองปี ในขณะที่แม่กับน้องชายตัวดีหลงระเริงคิดว่าเป็นสมบัติของตัวเอง”
“แก… แกหลอกพวกเรา!” นนท์ชี้หน้าด่าด้วยความโกรธแค้น
“ฉันไม่ได้หลอก พวกคุณต่างหากที่ตาบอดและไม่เคยเห็นค่าของฉัน” ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา ก่อนจะหันไปพยักหน้าให้คุณเฉิน
คุณเฉินค้อมศีรษะให้ฉันอย่างนอบน้อมจนแม่และนนท์ต้องอ้าปากค้าง “บอสครับ ผมจัดการทวงหนี้ตามที่บอสสั่งเรียบร้อยแล้วครับ”
“บอส?! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันคุณเฉิน! คุณไปก้มหัวให้นังเด็กนี่ทำไม!” คุณหญิงพิมพากรีดร้อง
“หุบปาก! คุณนลินคือผู้ถือหุ้นใหญ่ของเครือข่ายกาสิโนของเรา และเป็นเจ้าหนี้ตัวจริงของลูกชายคุณ! ที่พวกเรายอมปล่อยให้ลูกชายคุณกู้เงินไปถึงสิบล้านดอลลาร์ ก็เพราะบอสนลินเป็นคนอนุมัติ เพื่อให้พวกคุณได้เผยธาตุแท้ออกมาไงล่ะ!”
ความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผยอย่างโหดร้ายที่สุด แม่และนนท์สั่นไปทั้งตัวเหมือนลูกนกตกน้ำ ความเย่อหยิ่งจองหองที่เคยมีถูกเหยียบย่ำจนจมดิน พวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่า ลูกสาวที่พวกเขาตราหน้าว่า ‘ว่างเปล่าและไร้ค่า’ คือผู้กุมชะตาชีวิตและทรัพย์สินทั้งหมดของพวกเขาเอาไว้ในกำมือ
“นลิน… ลูกรัก… แม่ขอโทษ แม่ผิดไปแล้วลูก ให้อภัยแม่นะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันนะลูก!” คุณหญิงพิมพารีบคลานเข่าเข้ามากอดขาฉัน ร้องไห้ฟูมฟายอย่างน่าสมเพช
“พี่นลิน! ผมน้องพี่นะ! พี่จะฆ่าน้องตัวเองลงคอเหรอ ช่วยผมด้วย!” นนท์ร้องไห้ขี้มูกโป่ง
ฉันก้มลงมองอดีตครอบครัวด้วยแววตาที่ไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือเยื่อใย ฉันค่อยๆ ดึงขาตัวเองออกจากการเกาะกุมของแม่
“ตอนที่แม่ไล่ฉันออกจากบ้านกลางสายฝน แม่บอกเองไม่ใช่เหรอคะว่าลูกสาวแต่งงานไปก็คือคนอื่น? แม่บอกเองว่าลูกชายคืออนาคต? งั้นแม่ก็จงเอา ‘อนาคต’ ของแม่ ไปใช้หนี้สิบล้านดอลลาร์ในนรกเถอะค่ะ!”
ฉันหันหลังกลับและออกคำสั่งสุดท้ายกับคุณเฉินอย่างเด็ดขาด “โยนพวกเขาทั้งคู่ออกไปจากที่ดินของฉัน แล้วจัดการเรื่องหนี้สิบล้านดอลลาร์ตามกฎของพวกคุณ… อย่าให้พวกเขาตาย แต่จงทำให้พวกเขารู้ซึ้งว่า การมีชีวิตอยู่โดยไม่มีบ้าน ไม่มีเงิน และต้องชดใช้หนี้ไปจนวันตาย… มันทรมานแค่ไหน”
“รับทราบครับบอส!”
ฉันเดินขึ้นรถซูเปอร์คาร์คันหรูของตัวเองโดยไม่หันกลับไปมองอีกเลย เสียงกรีดร้องโหยหวนและคำสาปแช่งของแม่กับน้องชายดังลั่นไปทั่วบริเวณ ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกบอดี้การ์ดของคุณเฉินลากตัวออกไป
ชีวิตของพวกเขาจบสิ้นลงแล้ว อนาคตที่แม่เคยวาดฝันไว้กับลูกชายสุดที่รักได้พังทลายลงอย่างไม่มีวันหวนกลับ เหลือเพียงหนี้สินมหาศาลและความอัปยศอดสูที่จะติดตัวพวกเขาไปจนกว่าจะหมดลมหายใจ… นี่คือจุดจบที่สมบูรณ์แบบที่สุด สำหรับคนที่ทิ้งขว้าง ‘ความว่างเปล่า’ ที่เคยค้ำจุนพวกเขามาตลอดชีวิต.
